[21] The Prodigy w Gdyni


nie marząc niczego nie zdobędę, niczego nie zobaczę, nigdzie się nie pobawię :)
spełnienie marzenia mojego życia będzie tak blisko, bo w Gdyni, na Babich dołach
:D

Komentarze

Anonimowy pisze…
INVADERS MUST DIE jest zajebiste. Bez kitu, im więcej słucham tym bardziej się przekonuję.
Jest tak zajebiste, że od rana słucham trzeci raz tego albumu.
Jak "always outnumbered never outgunned" nie trafiło do mnie właściwie wcale, tak IMD jest meeeega wypasione, kwintencja umiejętności Liama Howletta, bez kitu.
Serdeczne pozdro dla wariatów mających podobne zdanie do mojego!
9 marca 2009 15:06
Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

[220] dostałem

od znajomego baner i nie wiem jak go zamieścić na moim blogu, a więc to pytanie do doświadczonych bloggerów także jak się znacz na blogowaniu na BLOGSPOCIE to napisz, możesz jako użytkownik anonimowy będę wdzięczny za wszelką pomoc emano!
link do tego posta

wtz

Heja, Nadal żyję, jestem, pracuję, choć to taka praca na pół gwizdka. Na pół gwizdka, bo takie efekty. Mało, tragicznie mało zarabiam. Tam nie chodzi o zarabianie. Jakoś w Marcu tego roku, w wyniku zbiegu okoliczności trafiłem do Warsztatu Terapii Zajęciowej. Na początku bałem się tam chodzić, chociaż bałem to, nie do końca właściwe słowo, byłem przerażony ogromem nieszczęścia, które spotyka ludzi. Z biegiem czasu przywykłem do widoku ludzi na wózkach inwalidzkich, do ludzi z wadami postawy, z chorobami psychicznymi, z oczopląsem. Ale to była tylko kwestia adaptacji w wyjątkowych okolicznościach. Od początku. Zauważyłem, że okazując sympatię osobom niepełnosprawnym, one odwdzięczają się w ten sam sposób, czyli nic nadzwyczajnego, tak za zwyczaj jest. Warsztat jest podzielony na pracownie. Pracownia papieru czerpanego, Pracownia Gospodarstwa Domowego, Pracownia Technik Różnych i Pracownia Multimedialna i sala gimnastyczna. Pamiętam swój pierwszy dzień. Wszedłem, Pani ...
link do tego posta