[17] bohaterzy leżą na cmentarzu

Ja, już o mały włos, gniłbym na cmentarzu.
Znaliby mnie z opowiadań, wspomnień. Ciężki temat, chyba za ciężki.
Dzięki jednej osobie nadal istnieję. Osobie dzisiaj mi obcej, będąc u Niego jestem traktowany wyjątkowo, jak ktoś bliski.

Lubię spotykać się z Nim, jego rodziną. W sumie po każdym spotkaniu jestem mądrzejszy, mądrzejszy o lekcję, czego słuchać, co czytać, jak się zachować.

Nigdy nie powiedział mi w twarz co myśli o mnie, a nazywał przyjacielem, nie On jeden. Ale nie prosto w twarz, a szkoda, bo potrzebuję tego. Ciekawe czy byłbym bohaterem, czy tylko osobą o której ciepło się myśli, gdybym nie przeżył w czerwcu 2000.

Są dni kiedy rzuciłbym to wszystko w cholerę i odpłynąłbym w daleki rejs, rejs na koniec świata, życia.

Już kilka razy w życiu byłem w sytuacji, tak absurdalnej, bez sensu, że bez kitu chciałem skończyć ze sobą.

Bo to nie fair, że to ja zostałem wybrany na bycie innym niż wszyscy.

Że tylko BZDURY POTRAFIĘ GADAĆ...

Ci co mają wiedzić ocb wiedzą pewnie.

Myślę, że gdybym zszedł z tego świata w 2000 roku więcej osób ciepło myślałoby o mnie, niż dzisiaj. 

Dzisiaj za dużo osób wie co mi jest, głównie dzięki, albo przez to, inaczej mnie traktują. Inaczej, czyli jak osobę specjalnej troski.

Kolejny raz już miałem w głowie jakąś myśl, która ulotniła się...

You can dance na tefałenie. Rozprasza mnie, teraz opoublikuję. Potem skomentuję, a może nieeee

:]

...szkoda, że ja sam nie wiem