Heja, Nadal żyję, jestem, pracuję, choć to taka praca na pół gwizdka. Na pół gwizdka, bo takie efekty. Mało, tragicznie mało zarabiam. Tam nie chodzi o zarabianie. Jakoś w Marcu tego roku, w wyniku zbiegu okoliczności trafiłem do Warsztatu Terapii Zajęciowej. Na początku bałem się tam chodzić, chociaż bałem to, nie do końca właściwe słowo, byłem przerażony ogromem nieszczęścia, które spotyka ludzi. Z biegiem czasu przywykłem do widoku ludzi na wózkach inwalidzkich, do ludzi z wadami postawy, z chorobami psychicznymi, z oczopląsem. Ale to była tylko kwestia adaptacji w wyjątkowych okolicznościach. Od początku. Zauważyłem, że okazując sympatię osobom niepełnosprawnym, one odwdzięczają się w ten sam sposób, czyli nic nadzwyczajnego, tak za zwyczaj jest. Warsztat jest podzielony na pracownie. Pracownia papieru czerpanego, Pracownia Gospodarstwa Domowego, Pracownia Technik Różnych i Pracownia Multimedialna i sala gimnastyczna. Pamiętam swój pierwszy dzień. Wszedłem, Pani ...
.jpg)
Komentarze
jestem zdania, że nie mi o tym decydować kiedy zakończyć żywot, że każdy ma taki los na jaki zasłużył teraz, lub kiedyś, w poprzednim wcieleniu
na 100% kiedyś to zrozumiemy
każdy z nas tu ma jakąś misję, tylko niektórym los tą misję przerywa. Nikt nie wie dlaczego.
Wiem, że to grzech, bo występuję przeciwko piątemu przykazaniu, ale jak ktoś jest jedną nogą po ciemnej stronie, nie warto go zatrzymywać. Moim zdaniem. On będzie tylko kulą u nogi zdrowych członków rodziny. Ja wiem czym jest kula. Niby pomocna, ale gdybym mógł to wypierdoliłbym ją w kosmos, najchętniej zapomniałbym o niej