[169] TEN INNY
Drugi raz już obejrzałem film "Małżeństwo z nieznajomym" na tefałenie i się autentycznie popłakałem.
Film o mężczyźnie, który w skutek wypadku, czy jakoś inaczej stracił pamięć, a co za tym idzie całe swoje życie.
Stracił wszystko co miał, wszystkie wspomnienia, wszystkie bezwarunkowe reakcje zostały zgubione, wszystkiego trzeba było się uczyć na nowo.
Ja blisko dekadę temu, byłem w identycznej sytuacji. Poryczałem się jak jakaś baba :)
Mój mózg też uległ podobnemu urazowi.
Pamiętam jak ludzie mówili mi o zdarzeniach z przeszłości, a ja się uśmiechałem dając znać, że wiem niby wiem ocb.
Ale na prawdę nie wiedziałem nic. Byłem tak głęboko w dupie, że właściwie niemożliwe było nadążenie za swoimi myślami, co dopiero za tym, co ktoś mówił do mnie.
Nie umiałem powiedzieć bratu Bartkowi, że był najdzielniejszym jedenastolatkiem na świecie, tak dzielnym,
że to nie do opisania nawet nie jest. Dzielnym, bo odpowiedzialnie opiekował najmłodszym z rodu, naszym małym bratem, Szymkiem.
Nie pamiętałem nic, żadnej relacji, większość twarzy to jakbym znał skądś, ale umiałem zlokalizować skąd. Istny horror.
Od tamtego czasu byłem inny niż ten dawny Maciek, ten uśmiechnięty chłopaczyna, ten który miał dalekosiężne plany, ten fajny koleś.
Miałem ogromne szczęście, że byłem uczniem Ósemki, tamtejsi nauczyciele wykazali się empatią i bardzo mi pomogli, po pierwsze mogłem chodzić do szkoły, miałem nauczanie indywidualne na terenie mojego liceum(powinienem zaznaczyć, że wtedy przygłupi minister oświaty ogłosił,że nie należy prowadzić uczniów objętych nauczeniem indywidualnym na terenie szkoły). Dzięki czemu na przerwach spotykałem moich znajomych z klasy i trochę poznałem moją nową klasę. W roku szkolnym 2000/01 byłem nieklasyfikowany jako uczeń, ze względu na zły stan zdrowia i dużą absencję. Wtedy leżałem w szpitalach często i długo.
Nie inaczej, tylko wprost deklaruję, że pewnego dnia wrócę tam (Kartuska 128)i zdam maturę, tylko po to, by sobie udowodnić, że daję radę.
Film o mężczyźnie, który w skutek wypadku, czy jakoś inaczej stracił pamięć, a co za tym idzie całe swoje życie.
Stracił wszystko co miał, wszystkie wspomnienia, wszystkie bezwarunkowe reakcje zostały zgubione, wszystkiego trzeba było się uczyć na nowo.
Ja blisko dekadę temu, byłem w identycznej sytuacji. Poryczałem się jak jakaś baba :)
Mój mózg też uległ podobnemu urazowi.
Pamiętam jak ludzie mówili mi o zdarzeniach z przeszłości, a ja się uśmiechałem dając znać, że wiem niby wiem ocb.
Ale na prawdę nie wiedziałem nic. Byłem tak głęboko w dupie, że właściwie niemożliwe było nadążenie za swoimi myślami, co dopiero za tym, co ktoś mówił do mnie.
Nie umiałem powiedzieć bratu Bartkowi, że był najdzielniejszym jedenastolatkiem na świecie, tak dzielnym,
że to nie do opisania nawet nie jest. Dzielnym, bo odpowiedzialnie opiekował najmłodszym z rodu, naszym małym bratem, Szymkiem.
Nie pamiętałem nic, żadnej relacji, większość twarzy to jakbym znał skądś, ale umiałem zlokalizować skąd. Istny horror.
Od tamtego czasu byłem inny niż ten dawny Maciek, ten uśmiechnięty chłopaczyna, ten który miał dalekosiężne plany, ten fajny koleś.
Miałem ogromne szczęście, że byłem uczniem Ósemki, tamtejsi nauczyciele wykazali się empatią i bardzo mi pomogli, po pierwsze mogłem chodzić do szkoły, miałem nauczanie indywidualne na terenie mojego liceum(powinienem zaznaczyć, że wtedy przygłupi minister oświaty ogłosił,że nie należy prowadzić uczniów objętych nauczeniem indywidualnym na terenie szkoły). Dzięki czemu na przerwach spotykałem moich znajomych z klasy i trochę poznałem moją nową klasę. W roku szkolnym 2000/01 byłem nieklasyfikowany jako uczeń, ze względu na zły stan zdrowia i dużą absencję. Wtedy leżałem w szpitalach często i długo.
Nie inaczej, tylko wprost deklaruję, że pewnego dnia wrócę tam (Kartuska 128)i zdam maturę, tylko po to, by sobie udowodnić, że daję radę.
.jpg)
Komentarze