[219] ku pamięci

Irek Mucha już nie skomentuje moich przemyśleń. Nigdy.
Mojego najlepszego pod słońcem dziadzia już nie ma. Nie usłyszę z Jego ust zajebistym, czystym, gardłowym głosem powiedziane przez telefon: Co tam słychać Panie Macięty?




Już nie pogramy w szachy, już nie porozmawiamy o kobietach, o sporcie, czy tak jak ostatnio o książkach.





Na każdego przychodzi czas, na mojego PRZE-DZIADKA przyszedł dzisiaj.

Pan M. dzisiaj beksa

Komentarze

Anonimowy pisze…
ja w zeszłym roku pochowałem mojego dziadka, był architektem, nie doczekał obrony mojego dyplomu a był jedyna osobą na której mi zależało żeby tam była....wyrazy współczucia. to teraz do nas należy kultywowanie pamięci o przodkach, wiem ze jest miejsce gdzie sie kiedys wszyscy spotkamy. i wtedy mu powiem ze byles równym gościem, i mimo tych wszystkich strasznych rzeczy, które cie spotkały chodziłeś zawsze chodziłeś z podniesioną głową. jak prawdziwy facet

ps: chyba tytuł "kurwaaaaaaaaaaaaa" to nei najelpszy sposób na wyrzucenie z siebe bólu po stracie. sam sobie odpowie4dz czy chciałby zeby tak sie zaczynał post o jego odejściu.

Kuba
27 września 2010 11:40
Maciek z.t.j. es® pisze…
Dzięki Kuba, już poprawione. Najgorsze jest to, że przez ostatni rok On bardzo chorował, bardzo cierpiał.
Odszedł właściwie świadomy.
Przeklęty rak go zjadł.
A, że był najlepszy z najlepszych, pod każdym względem, dlatego tu wspomniałem o nim. Pojutrze jedziemy go pochować.
28 września 2010 13:11
Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

[220] dostałem

od znajomego baner i nie wiem jak go zamieścić na moim blogu, a więc to pytanie do doświadczonych bloggerów także jak się znacz na blogowaniu na BLOGSPOCIE to napisz, możesz jako użytkownik anonimowy będę wdzięczny za wszelką pomoc emano!
link do tego posta

wtz

Heja, Nadal żyję, jestem, pracuję, choć to taka praca na pół gwizdka. Na pół gwizdka, bo takie efekty. Mało, tragicznie mało zarabiam. Tam nie chodzi o zarabianie. Jakoś w Marcu tego roku, w wyniku zbiegu okoliczności trafiłem do Warsztatu Terapii Zajęciowej. Na początku bałem się tam chodzić, chociaż bałem to, nie do końca właściwe słowo, byłem przerażony ogromem nieszczęścia, które spotyka ludzi. Z biegiem czasu przywykłem do widoku ludzi na wózkach inwalidzkich, do ludzi z wadami postawy, z chorobami psychicznymi, z oczopląsem. Ale to była tylko kwestia adaptacji w wyjątkowych okolicznościach. Od początku. Zauważyłem, że okazując sympatię osobom niepełnosprawnym, one odwdzięczają się w ten sam sposób, czyli nic nadzwyczajnego, tak za zwyczaj jest. Warsztat jest podzielony na pracownie. Pracownia papieru czerpanego, Pracownia Gospodarstwa Domowego, Pracownia Technik Różnych i Pracownia Multimedialna i sala gimnastyczna. Pamiętam swój pierwszy dzień. Wszedłem, Pani ...
link do tego posta